Chudniesz. Ale czy tracisz tłuszcz, czy mięśnie?

Skąd bierze się problem

Przy każdej redukcji masy ciała część utraconej masy stanowi tkanka beztłuszczowa, w tym mięśnie. To normalne. Pytanie brzmi, jaka to część.

Przy bardzo szybkim tempie chudnięcia, niskiej podaży białka i braku aktywności oporowej udział mięśni w ubytku rośnie. Ponieważ leki z grupy GLP-1 wyraźnie zmniejszają apetyt, łatwo o sytuację, w której pacjent je mało wszystkiego, w tym białka, i chudnie szybciej, niż powinien.

Dlaczego to ma znaczenie

Mięśnie to nie kwestia wyglądu. Odpowiadają za sprawność, stabilność stawów i równowagę, a u osób starszych za ryzyko upadków. Są też metabolicznie aktywne, więc ich utrata obniża spoczynkowy wydatek energetyczny.

To ostatnie ma bezpośredni związek z trwałością efektu. Im mniej masz masy mięśniowej po redukcji, tym mniej kalorii spalasz w spoczynku i tym łatwiej o powrót wagi po zakończeniu leczenia.

Co robić w praktyce

Po pierwsze białko. Przy redukcji zapotrzebowanie jest wyższe niż zwykle, a apetyt niższy, więc trzeba to zaplanować, a nie zostawić przypadkowi. Zwykle oznacza to porcję białka w każdym posiłku, także śniadaniu.

Po drugie trening oporowy. Nie chodzi o siłownię pięć razy w tygodniu. Dwie sesje tygodniowo, także z masą własnego ciała albo gumami, wystarczą, żeby wyraźnie zmienić proporcję ubytku.

Po trzecie tempo. Redukcja rzędu pół do jednego procenta masy ciała tygodniowo jest zwykle rozsądnym zakresem. Szybciej nie znaczy lepiej.

Jak to mierzymy

Waga w naszym programie mierzy nie tylko masę, ale też szacuje udział tkanki tłuszczowej i beztłuszczowej metodą bioimpedancji. Pojedynczy pomiar bywa niedokładny, ale trend z kilkudziesięciu pomiarów jest już użyteczny.

Jeśli widzimy, że masa beztłuszczowa spada szybciej, niż powinna, dietetyk kontaktuje się z Tobą i zmieniamy plan: zwykle więcej białka i dołożenie treningu oporowego, czasem spowolnienie tempa redukcji. To jest dokładnie ten rodzaj sygnału, którego nie widać na wizycie raz na kwartał.