Insulinooporność i stan przedcukrzycowy: co naprawdę mówią Twoje badania

Dlaczego sama glukoza nie wystarcza

Organizm długo potrafi utrzymywać prawidłowy poziom cukru we krwi, płacąc za to coraz wyższym wydzielaniem insuliny. W tym okresie glukoza na czczo bywa jeszcze w normie, a proces już trwa, czasem od wielu lat.

Dlatego patrzymy na kilka parametrów naraz, a nie na jeden. Insulina na czczo razem z glukozą pozwala oszacować insulinooporność. Hemoglobina glikowana pokazuje średnie wartości cukru z ostatnich dwóch do trzech miesięcy, więc nie da się jej poprawić trzydniową dietą przed badaniem.

Panel, który wykonujemy

Przy kwalifikacji i następnie co kwartał sprawdzamy: glukozę i insulinę na czczo, hemoglobinę glikowaną, pełny lipidogram, próby wątrobowe, TSH oraz morfologię. U części pacjentów dokładamy badania dodatkowe, zależnie od wywiadu.

Próby wątrobowe są tu ważniejsze, niż się wydaje. Stłuszczenie wątroby związane z zaburzeniami metabolicznymi jest częste u osób z otyłością brzuszną i zwykle przebiega bezobjawowo. Redukcja masy ciała jest dziś podstawowym sposobem jego leczenia.

Co się zmienia w trakcie terapii

U większości pacjentów poprawa parametrów metabolicznych wyprzedza wyraźny spadek masy ciała. Hemoglobina glikowana i lipidogram potrafią poprawić się już przy kilkuprocentowej redukcji.

To ma dwie praktyczne konsekwencje. Pierwsza jest motywacyjna: jeśli waga stoi, a badania idą w dobrą stronę, leczenie działa. Druga jest czysto medyczna: przy poprawiających się parametrach trzeba czasem zmienić dawki leków na nadciśnienie albo cukrzycę, bo dotychczasowe stają się za wysokie.

Kiedy dokładamy monitoring glikemii

W pakiecie Pełnym dwa razy w roku proponujemy sensor do ciągłego pomiaru glukozy, noszony przez około dwa tygodnie. Nie służy on do diagnozowania cukrzycy, tylko do nauki.

Pacjent widzi na wykresie, co robi z jego cukrem konkretne śniadanie, konkretna kolacja i konkretna nieprzespana noc. W praktyce ta informacja zmienia zachowania skuteczniej niż jakikolwiek wykład o indeksie glikemicznym, bo dotyczy jego, a nie średniej populacyjnej.